INFOGRAFIKA

Dysleksja – diagnoza i co dalej 

DYSLEKSJA

 

linia

 

Dysleksja powoduje, że myślimy tylko o ograniczeniach – utrudnieniach jakie powoduje to zaburzenie. Takie ujęcie problemu szkodzi dzieciom – obniża ich poczucie własnej wartości ,poczucie niedoskonałości i niepowodzenia, zawsze skupia się na mankamentach.

Posiadanie dysleksji może niektórym umożliwić rozwinięcie

zdumiewających uzdolnień.

Jedną z mocnych stron zaobserwowanych u dyslektyków są zwiększone zdolności artystycznych, być może z powodu, że dyslektycy mają problem z komunikowaniem się werbalnie lub w pisaniu chcą wyrazić siebie po przez działania artystyczne.

cechy ogólne:

  • Myśli niewerbalnie – obrazami – myślenie takie jest szybsze od “normalnego” werbalnego, dodatkowo jest głębsze, całościowe i bardziej wyraziste.
  • Jest błyskotliwy, bardzo inteligentny, elokwentny.
  • Jest bardzo ciekawy świata i wnikliwy.
  • Ma bardzo dobrą intuicję, umie “czytać ludzi”.
  • Ma wysokie poziom IQ.
  • Posiada bujną wyobraźnią.
  • Utalentowany w takich dziedzinach, jak: sztuka, teatr, muzyka, mechanika, opowiadanie (np. bajek), sprzedaż, biznes, projektowanie, budowanie lub inżynieria.
  • Łatwiej przychodzi mu rozwiązywanie problemów.
  • Potrafi znaleźć punkt wspólny pomiędzy wieloma, różnymi konceptami.

pamięć i poznanie:

  • Posiada wspaniałą pamięć długotrwałą zwłaszcza, jeżeli chodzi o doświadczenia, zdarzenia, lokalizacje i twarze.
  • Postrzega świat w wielu wymiarach – używając wszystkich zmysłów.
  • Widzi “większy obraz”, nie skupia się na detalach.
  • Ma tendencje do holistycznego sposobu postrzegania informacji, zadań, które ma jeszcze wykonać

zachowanie, zdrowie, rozwój osobisty:

  • Ma ogromną potrzebę osiągnięć i zdobywania wyznaczonych przez siebie celów.
  • Zdecydowany, wytrzymały, odporny, nieustępliwy.
  • Empatyczny, dbający o innych.
  • Otwarty i świadomy.

 

linia

 

Kilka wskazówek i rad dla rodziców:

  • Nie przechodzić do porządku dziennego nad tym co nas w dziecku niepokoi, nie wierzyć w stwierdzenie typu: to jeszcze za wcześnie na diagnozę, lub że z tego wyrośnie (ryzyko dysleksji stwierdzam już u sześciolatków).
  • Nie siedzieć bez końca z dzieckiem nad lekcjami (zapewniam, że można to tak zorganizować, że przestanie być naszym obowiązkiem odrabianie lekcji).
  • Nie zabraniać zajęć dodatkowych.
  • Dziecko, jeśli źle czyta powinno korzystać z biblioteki fonicznej.
  • Jeśli brzydko pisze jak najszybciej (już od klasy II-ej) powinno uczyć się pisać na maszynie lub komputerze, w późniejszej karierze szkolnej będzie to nieodzowna umiejętność.
  • W przypadku brzydkiego, koślawego pisma powinno również pisać ołówkiem, zawsze mieć pod ręką dobrą gumkę; dysgrafikom bardzo to pomaga (pomysł mojego syna sprawdził się doskonale).
  • Nie rozmawiać bez końca o kłopotach dziecka, nie porównywać go z rodzeństwem. • Nie bronić się przed posiadaniem zwierzaka w domu, zwłaszcza psa, to świetne lekarstwo na niekorzystne emocje nie tylko dziecka, my też zmieniamy dotychczasowy “obiekt” zainteresowań, urozmaicamy i wzbogacamy nasze życie.
  • Terapię podejmować jak najwcześniej (najlepiej już od zerówki).
  • Jeśli “starszy” dyslektyk ma zaleconą pracę korekcyjną w domu, powinien ją wykonywać zgodnie z zaleceniem terapeuty (często w niewielkich dawkach), porównuję to z antybiotykiem, jeśli go podawać to w ściśle określony sposób, albo wcale.
  • Wakacje rozpocząć w dniu zakończenia roku szkolnego i zapomnieć o szkole, rozmawiamy na wszystkie tematy, omijając wszakże jeden – szkoła i wszystko co z nią związane, żadnych ćwiczeń w pisaniu, żadnych dyktand, to przynosi więcej szkód niż zysków. Oczywiście, jeśli nasze dziecko nudząc się sięgnie po książkę, to cieszmy się z tego.

linia

 

DYSLEKSJA FAKTY  I MITY

  1. DYSLEKSJA JEST NIEULECZALNA. FAKT

– dysleksja jest zaburzeniem w funkcjonowaniu mózgu mającym podstawy o charakterze neurologicznym. Jako taka nie daje się zatem wyleczyć. Nie jest jednak prawdą, że jej objawy muszą pozostawać tak samo dokuczliwe. Dyslektyk może nauczyć się funkcjonować z dysleksją i opanować umiejętności, których nauczenie się ona utrudnia – musi to jednak zrobić nieco inaczej.

 

  1. DYSLEKSJA TO NOWA MODA I ZWYCZAJNY WYMYSŁ. FAŁSZ

– A dziecko, które nie radzi sobie w szkole, po prostu jest leniwe… Nieprawda. U dyslektyka trudności z czytaniem i nauką wynikają z zaburzeń neurologicznych. Dopiero fachowa pomoc, a także codzienna praca z dzieckiem w domu pomagają rozwiązać problem. Dzięki regularnym ćwiczeniom i kontakcie z książkami dziecko ma szansę nauczyć się, jak pokonać swoje ograniczenia.

 

  1. DYSLEKSJA WPŁYWA NA WSZYSTKIE ASPEKTY FUNKCJONOWANIA DZIECKA. FAKT

– nie oznacza to jednak, że dziecko dyslektyczne jest upośledzone. Jeżeli ma kłopoty z czytaniem, może mieć problem z nauką niemal wszystkich przedmiotów, lecz dzieje się tak dlatego, że nauka we współczesnej szkole oparta jest właśnie o czytanie. Jeżeli dziecko ma możliwość uczyć się słuchając, obserwując, lub samodzielnie działając, może uczyć się tak samo szybko, a nawet szybciej, niż rówieśnicy. Może ona wpływać również na funkcjonowanie emocjonalne i społeczne dziecka, ponieważ często czuje się ono gorsze i nieakceptowane przez otoczenie.

 

  1. DZIECKO DYSLEKTYCZNE WYMAGA W SZKOLE STOSOWANIA TARYFY ULGOWEJ. FAŁSZ

– z racji, że dzieci dyslektyczne nie są mniej inteligentne od innych, nie powinny być traktowane ulgowo. Jeżeli to możliwe – zadania powinny być przed nimi stawiane w nieco inny sposób, tak, aby mogły one rozwiązać je w oparciu o inne umiejętności, nie powinny to jednak być zadania prostsze. Niezwykle ważne jest także, aby dziecko poddane zostało terapii i pracowało nad swoim problemem.

 

  1. DZIECKO DYSLEKTYCZNE JEST MNIEJ ZDOLNE OD INNYCH. FAŁSZ

– dysleksja nie jest problemem ludzi mało inteligentnych – orzeka się ją wyłącznie o dzieci o inteligencji co najmniej przeciętnej. Opóźnienie umysłowe wyklucza jej zdiagnozowanie. W praktyce często zdarza się, że cierpią na nią dzieci ponadprzeciętne, które mimo swych zdolności ma-ją kłopoty z funkcjonowaniem w szkole.

 

  1. Z POWODU DYSLEKSJI DZIECKO SKAZANE JEST NA PORAŻKĘ. FAŁSZ

– wiele sławnych osób cierpiało na dysleksję i mimo, że często mieli kłopoty z ukończeniem szkół osiągali w życiu sukcesy w przeróżnych dziedzinach. Sławni dyslektycy to: Albert Einstein, Isaac Newton, Charles Darwin, Pablo Picasso, Henry Ford, Winston Churchill, Walt Disney, Kurt Cobain, John Lennon, Agatha Christie, Quentin Tarantino, George Washington.

 

  1. DYSLEKSJA UJAWNIA SIĘ DOPIERO U DZIECI W WIEKU SZKOLNYM. FAŁSZ

pierwsze objawy zaburzeń neurologicznych, które mogą (choć nie muszą) wskazywać na dysleksję, można zaobserwować już u niemowląt (obniżone napięcie mięśniowe, późniejsze rozpoczęcie nauki mówienia i chodzenia, problemy z utrzymaniem równowagi).

 

  1. ZAŚWIADCZENIE O DYSLEKSJI ROZWIĄZUJE PROBLEM DZIECKA. FAŁSZ

Załatwienie papierka, który będzie gwarantował ulgi w szkole i… zapomnienie o sprawie – to największy błąd, jaki mogą popełnić rodzice dyslektyka. Owszem, dziecko powinno być zbadane przez specjalistów z poradni psychologiczno-pedagogicznej. Po badaniach dziecko otrzyma opinię o dysleksji, dzięki której będzie można m.in. dostosować program nauczania do możliwości ucznia. Ale na tym nie koniec! Z dzieckiem trzeba pracować, zarówno w poradni, jak i w domu (np. codziennie mu czytać).

 

linia

ŹRÓDŁO:
www.mamazone.pl
zso.sokolka.pl
przyjaznypedagog.blogspot.com
ptd.edu.pl
pinterest.com

 

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

To Top